17N -2017 Διάλειμμα για ανασύνταξη.pdf

To ΥΓ του προηγούμενου pdf πιο αναλυτικά…pdf

17 Ν-2005, μια επί σκηνής αναπαράσταση της 17Ν 1973 και 17Ν-1997, 17Ν-1998, δυο «ραδιοφωνικές» συζητήσεις γι’αυτήν ανάμεσα σε δυο γενιές.pdf

 

 

Ένα από όσα μπορούμε οι εκπαιδευτικοί να κάνουμε για να μη »προσμένoυμε για ΟΛΜΕ ένα θάμα».pdf

Αν βάλει κάποιος στο γκουγκλ »έμφυλες ταυτότητες»….pdf

 

 

Mataroa.pdf

Υλικό (στα Αγγλικά) για »δημιουργική εργασία» επί Euler.pdf

18 thoughts on “

  1. 1
    Σχόλιο συναδέλφου, που ευχαριστώ πάρα πολύ, περί του pdf για τις έμφυλες ταυτότητες:
    Γιάννη κοίταξε και το παρακάτω:

    ”Μασκαρεμένη επιστήμη”: Η πρόεδρος του Αμερικανικού Κολλεγίου Παιδιάτρων αποσυνθέτει την τρανσέξουαλ θεωρία

    Σε ομιλία της σε ένα συνέδριο που οργάνωσε το Ίδρυμα Heritage σχετικά με την τρανσέξουαλ ιδεολογία, η πρόεδρος του Αμερικανικού Κολλεγίου Παιδιάτρων, Δρ. Michelle Cretella, είπε ότι η διευκόλυνση της σύγχυσης των φύλων στα παιδιά βοηθώντας τα να «μεταβαίνουν» στο αντίθετο φύλο είναι παιδική κακοποίηση, και ότι η προώθηση αυτής της θεωρίας είναι ”ιδεολογία μασκαρεμένη ως επιστήμη”.

    Υπενθυμίζουμε ότι ενώ στην Ελλάδα αντίστοιχο νομοσχέδιο για αλλαγή ταυτότητας φύλου από 15 ετών ψηφίστηκε πρόσφατα με τους Έλληνες παιδοψυχιάτρους ήδη να εκφράζουν δημόσια την αντίθεση τους, σε χώρες όπως οι ΗΠΑ είναι τέτοια η ώθηση της τρανσέξουαλ ιδεολογίας που παρά τιςανάλογες επιστημονικές αντιδράσεις, τα παιδιά μεταφέρονται σε κλινικέςόπου τους χορηγούνται φάρμακα που μπλοκάρουν την εφηβεία.

    Η Δρ. Cretella συγκεκριμένα είπε:

    ”Ο χημικός ευνουχισμός είναι αυτό που κάνεις όταν βάζεις οποιοδήποτε βιολογικά κανονικό παιδί σε ανασταλτικά εφηβείας. Αντιμετωπίζει την εφηβεία σαν μια ασθένεια, συλλαμβάνοντας μια κανονική διαδικασία που είναι κρίσιμη για την κανονική ανάπτυξη και κακή για τα παιδιά.

    Στείρωση: δεν είναι καλή για τα παιδιά. Προετοιμάζοντας τα για αυτό που πιθανώς θα καταλήξει σε μια κοπέλα μια διπλή μαστεκτομή στα 16 – όχι πώς να θεραπεύεις την κατάθλιψη ή το άγχος και έχω μεγάλη εμπειρία αντιμετωπίζοντας εφήβους με κατάθλιψη, άγχος, ακόμη και αυτοκτονική κατάθλιψη. Η διδασκαλία των παιδιών προσχολικής ηλικίας με το ψέμα ότι μπορείς να παγιδευτείς σε λάθος σώμα, πάλι, αυτό διαταράσσει την φυσιολογική τους δοκιμασία πραγματικότητας και τη γνωστική ανάπτυξη. Αυτά τα πράγματα είναι κακοποίηση.

    Όσον αφορά τις μελέτες, υπάρχουν δύο που γνωρίζω οι οποίες ισχυρίζονται ότι επιβεβαιώνοντας τη σύγχυση του φύλου του παιδιού σας είναι καλό για αυτά. Πρώτον, υποθέτει ότι η εκπαίδευση ενός παιδιού σε μια σταθερή ψευδή πίστη είναι διανοητικά υγιές. Η επιστήμη δεν σου επιτρέπει να υποθέσεις το συμπέρασμά σου. Δεύτερον, αυτές οι μελέτες είναι εξαιρετικά μικρές. Τρίτον, αυτές οι μελέτες είναι πολύ βραχυπρόθεσμες. Και τέταρτον, η ομάδα ελέγχου των “ψυχικά υγειών παιδιών” είναι τα αμφιθαλή αδέλφια, τα περισσότερα απ’ αυτά είναι αδέλφια του παιδιού που αυτοπροσδιορίζεται τρανσέξουαλ. Α, και υπάρχει και πέμπτο, οι γονείς ήταν αυτοί που αξιολόγησαν την ψυχική υγεία των παιδιών.

    Αυτή δεν είναι επιστήμη … Δεν νομίζω ότι πρέπει να έχεις M.D. ή Ph.D για να ξέρεις ότι δεν είναι επιστήμη – αυτή είναι ιδεολογία μασκαρεμένη ως επιστήμη.”

    Εκτός από την Δρ. Cretella, στο συνέδριο συμμετείχαν ως ομιλητές ο Paul Hruz, Ph.D., αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής, ενδοκρινολογίας, κυτταρικής βιολογίας και φυσιολογίας στο ιατρικό κέντρο του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, και ο Allan Josephson, M.D., καθηγητής και επικεφαλής τμήματος παιδιατρικής και εφηβικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Louisville.

    Στο παρακάτω βίντεο υπάρχει ολόκληρη η ομιλία τους.

    https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=4hDHuLM_bS8

    Τα λεγόμενα της Δρ. Cretella για την ”μασκαρεμένη επιστήμη” θυμίζουν και την αμφισβήτηση του Off the Record στην εκδήλωση για τα ”έμφυλα παιχνίδια” στην Καβάλα, όπου ζητήθηκαν επίμονα από την καθηγήτρια Δήμητρα Κογκίδου επιστημονικές αποδείξεις τις οποίες όμως δεν μπορούσε να παρέχει.

    Η Δρ. Cretella είχε μιλήσει ξανά για τους κινδύνους της σύγχυσης των φύλων λέγοντας ότι οι επαγγελματίες που την προωθούν πειραματίζονται επάνω σε παιδιά, κάτι που αποκάλεσε ”θεσμοθετημένη παιδική κακοποίηση”, σε έναάρθρο της Daily Signal με τίτλο ”Είμαι παιδίατρος. Πώς η τρανσέξουαλ ιδεολογία έχει διεισδύσει στο πεδίο μου και έχει παράγει κακοποίηση παιδιών σε μεγάλη κλίμακα”:

    ”Η ουσία του θέματος είναι ότι ενώ το κίνημα υπέρ της μετάβασης επιδιώκει να βοηθήσει τα παιδιά, επιφέρει μια σοβαρή αδικία σε αυτά και τους συνομηλίκους τους που δεν έχουν δυσφορία.

    Αυτοί οι επαγγελματίες χρησιμοποιούν το μύθο ότι οι άνθρωποι γεννιούνται τρανσέξουαλ για να δικαιολογούν την εμπλοκή τους σε τεράστιους και ανεξέλεγκτους πειραματισμούς σε παιδιά που έχουν μια ψυχολογική κατάσταση που διαφορετικά θα λυνόταν μετά την εφηβεία στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων.

    Τα σημερινά ιδρύματα που προωθούν την επιβεβαίωση της μετάβασης πιέζουν τα παιδιά να μιμηθούν το αντίθετο φύλο, στέλνοντας πολλά από αυτά στην πορεία των ανασταλτικών εφηβείας, της στείρωσης, της απομάκρυνσης των υγειών σωματικών τμημάτων και των ανείπωτων ψυχολογικών βλαβών.

    Αυτές οι βλάβες δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από θεσμοθετημένη παιδική κακοποίηση. Η ηθική δεοντολογία απαιτεί άμεσο τερματισμό της χρήσης της καταστολής της εφηβείας, των διασταυρούμενων σεξουαλικών ορμονών και των χειρουργικών επεμβάσεων για την αλλαγή φύλου σε παιδιά και εφήβους, καθώς και τον τερματισμό της προώθησης της ιδεολογίας του φύλου μέσω σχολικών προγραμμάτων σπουδών και νομοθετικών πολιτικών.”

  2. Απάντηση άλλου συναδέλφου στο παραπάνω σχόλιο:
    Δηλαδή η παλιά αριστερά που ξέραμε και που διεκδικούσε ψωμί και ειρήνη, λευτεριά και προκοπή, ψωμί-παιδεία -ελευθερία κλπ , και που θα θα θεωρούσε τις παραπάνω μέριμνες σαν αποπροσανατολιστικές απώλειες χρόνου και ενέργειας για το μαζικό κίνημα ήταν καθυστερημένη και δεν ήξερε οτi τα προβλήματα αυτά δεν ήταν μόνο μιας μικρής μειοψηφίας ή και ελίτ, ενώ η νέα αριστερά θα διεκδικεί ορμονοθεραπεία και εγχειρήσεις αλλαγής φύλου (και με έξοδα φορολογουμένων 😉 για τις ευρύτερες μάζες εργατών και αγροτών που έμαθαν οτι γεννήθηκαν εγκλωβισμένοι σε σώμα άλλου φύλου από το φυσιολογικό τους;

  3. Γράμμα παλιού μαθητή (πάνω από 30 χρονών τώρα) για τρέχον ζήτημα, όπως θα δούμε:
    Κύριε Γιάννη μας είχατε στείλει με η-μέιλ μια φορά κάτι που αντιγράψατε από ένα έντυπο Αμοργιανών με τίτλο «Ο Καζαντζάκης στην Αμοργό» Σας το βάζω πρώτα από κάτω (βλ. εισαγωγικά) για μη το ψάχνετε, και μετά σας λεω γιατί σας το θυμίζω:

    «Αμοργιανό κειμενο οου αφορα επισκεψη (με πεδιλα και χωρις καν βαλιτσες) του Καζαντζακη στην Αμοργό για λιγο και μεσα από τα ματια του Αντώνη του Τρατάρη (εκ του «τράτα») ενός φοβερου ψαρα και βαρκαρη που ετυχε να τον παραλαβει στηναποβιβαση από το καϊκι που τοτε γινονταν χωρις λιμανι.

    «Μιχαήλ Κωβαίος: Ο Καζαντζάκης στην Αμοργό
    ….
    -Πολλά πράματα έμαθα απ’αυτό τον άνθρωπο , έλεγε μια μέρα με καμάρι στους θαμώνες της καλύβας.
    Κι αυτοί από περιέργεια και κάποια δόση κακεντρέχειας ρωτούσαν:
    -Ήντα σ’έμαθε τέλος πάντων αυτός ο Καζαντζάκης; Μέρα νύχτα είσαι μαζί του…Αξάνοιε, μαθές, να μη σε κάμει και σένα άθεοκαι κομμουνιστή.
    Ο Αντώνης όμως εθύμωνε, όταν άκουε τέτοιες κουβέντες και μιλούσε άσχημα:
    -Να σκάσετε , άμα δεν ξέρετε. Ούτε άθεος είναι ο άνθρωπος ούτε κομουνιστής. Μακάρι να του μοιάζαμεν όλοι…
    -Έλα δα, καημένε Αντώνη! Όλος ο κόσμος λέει πώς είναι άθεος…,απαντούσαν αυτοί…
    -Ο κόσμος λέει, χωρίς να ξέρει, γιατί αυτός ο άνθρωπος πιστεύει στο Θεό πιο πολύ κι από σας. Όταν τον ρώτησα μια μέρα γιατί τον λένε άθεο , μου’καμε ολόκληρη θεωρία
    -Εσύ Αντώνη, μου είπε, όταν βγαίνεις στο πυροφάνι τι ψάχνεις να βρεις; Χταπόδι βέβαια. Κι όταν δεν το εύρεις και γυρίσεις άπρακτος, δε θα πεις βέβαια πως δεν υπάρχουν χταπόδια, αλλά θα ξαναβγείς την άλλη μέρα και την άλλη και την άλλη. Ψάχνοντας για χταπόδι,γιατί ξέρεις πως υπάρχει τέτοιο πράμα. Το ίδιο κάνω κι εγώ. Ψάχνω μέρα νύχτα για να βρω το Θεό, γιατί ξέρω πως υπάρχει , αφού αν δεν υπήρχε δεν θα υπήρχα ούτ’εγώ. Και δεν αρκεί να λέω: πιστεύω πως υπάρχει Θεός. Ηουσία είναι να τον εύρεις, να τον νοιώσεις, να κουβεντιάσεις μαζί του. Η διαφορά μου μ’αυτούς που με λένε άθεο είναι πως εγώ αναζητώ πρωί και μεσημέρι και κάθε ώρα, να τον εύρω, ενώ αυτοί απλά πιστεύουν μονάχα πως υπάρχει και δεν δίνουν δυάρα να τον γνωρίσουν από κοντά, να τον νοιώσουν μέσα τους σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό και οδηγό της ζωής τους.
    Ένας ηλικιωμένος ψαράς πετάχτηκε τότε με πείσμα να διακόψει το ρητορικό χείμαρρο του Αντώνη:
    -Γιάντα το λοιπόν είναι κομμουνιστής; Οι κομμουνιστές δε λένε οι ίδιοι πως είναι άθεοι;
    -Και ποιος σου’πε πως είναι κομμουνιστής; Εγώ όταν τον ρώτησα μου είπε καθαρά και ξάστερα πως δεν είναι κομμουνιστής.
    -Κι εσύ το πίστεψες;
    -Και βέβαια το πίστεψα. Ο κόσμος, μου εξήγησε, παρεξηγεί τη στάση του, γιατί εκφράζει πολλές φορές δημόσια το θαυμασμό του γι’αυτούς τους ανθρώπους τους κομμουνιστές.
    -Ε αφού τους θαυμάζει δεν είναι όμοιός τους;
    -Το είπα κι εγώ αυτό αλλά ξέρετε τι μου απάντησε; Κάπως έτσι:
    -Θαυμάζεις βέβαια, Αντώνη μου, τον Ιησού Χριστό, δεν είναι έτσι; Μπορείς λοιπόν να καυχηθείς πως είσαι όμοιός του; Τον θαυμάζω κι εγώ πολύ, θαυμάζω ακόμη όλους τους άγιους της εκκλησίας που μαρτύρησαν στ’όνομά του. Μα ούτε στο νυχάκι δεν μπορώ να τους φτάσω. Κάτι πολύ δυνατό είναι μέσα μου, που μου φωνάζει επιταχτικά: Είσαι λεύτερος, δεν αξίζει, καημένε, να είσαι σκλάβος, η ζωή είναι άχρηστή χωρίς λευτεριά. Πώς γίνεται λοιπόν, Αντώνη, να μη θαυμάζω ανθρώπους που πιστεύουν με πείσμα το αντίθετο και θυσιάζουν έτσι το πολυτιμότερο αγαθό, τη λευτεριά τους;
    -Και τώρα ίντα λέτε του λόγου σας; ρώτησε ο Αντώνης με κάποια δόση ειρωνείας.
    -Το ακροατήριο έμεινε αποσβολωμένο. Οι αφελείς εκείνοι χωρικοί, ψαράδες, βαρκάρηδες περιβολάρηδες δεν ήξεραν πια τι να πουν. Ο Αντώνης μιλούσε με τέτοιο ωραίο και πειστικό τρόπο, σαν άνθρωπος γραμματισμένος, που ήξερε να στοχεύει στοψαχνό και να κάνει τους άλλους, αντί να σχολιάζουν και να κακολογούν ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, να κοιτάξουν λιγάκι μέσα τους, να γνωρίσουν τουλάχιστον τον εαυτό τους, τον μεγάλο αυτό άγνωστο! Κυριεύτηκαν όλοι από ένα συναίσθημα κατωτερότητας.
    -Πώς άλλαξε ετούτος ο άνθρωπος, έλεγαν μεταξύ τους. Αυτό το διαολεμένο κοπέλι, ο Καζαντζάκης, αντί να τον κάμει κομμουνιστή, τον έκαμε λογιότατο…πως σου φαίνεται;»

    Λοιπόν:
    Κι εγώ και μερικά άλλα παιδιά θέλουμε να πάμε να δούμε μαζί σας την ταινία «Καζαντζάκης» που τώρα προβάλλεται και μετά να πάμε για καφέ και να συζητήσουμε και την ταινία και την κριτική που έχει το elcultureblog (αν δεν την έχετε διαβάσει, ιδού: http://www.elculture.gr/blog/article/καζαντζάκης-του-γιάννη-σμαραγδή/ )

  4. Υστερόγραφο του σχολίου 1:
    Γιάννη επειδή ξέρω τι δουλευταράς είσαι και ότι δεν ματαίωσες άλλες σου προτεραιότητες και δραστηριότητες , όπως π.χ. η γιορτή της 17Ν, για να προλάβεις να μεταφράσεις παράλληλα 1046 υπότιτλους από το ντοκυμαντέρ του BBC για τις «ορμονοθεραπείες και εγχειρήσεις μετάβασης» κλπ, γι’αυτό δεν μπορώ και να σου πω οτι δικαιώνονται όσοι λένε οτι αυτά είναι κόλπα για να αχρηστεύονται ικανοί άνθρωποι μέσω του να καταλήγουν καφενο-συζητώντας περί όνου σκιάς. Ελπίζω το καλύτερο, δηλαδή να πιάσουν τόπο όσα ανάρτησες για το θέμα με το να κάνουν άλλους που θα τα διαβάσουν να μην αχρηστευθούν εκείνοι χάνοντας παρόμοιο χρόνο στο να διαβαζουν ψευδοεπιστημονικά άρθρα για το θέμα και παρακολουθώντας ή συμμετέχοντας σε συζητήσεις για την μπάλα που κάποιος επίτηδες ή κατά λάθος έρριξε στην εξέδρα.
    Αυτό είναι το καλύτερο που ελπίζω, αλλά εύχομαι το ακόμα καλύτερο: Αχρείαστα να’ναι όσα ανάρτησες διότι η Ελλάδα (είτε από κάποια εναπομείναντα ανακλαστικά αριστερών παλιού τύπου στους γονείς, είτε από ανακλαστικά χριστιανών στους γονείς ή μάλλον στους παππούδες, είτε από ακομπλεξάριστη κοινή λογική και μη ευπιστία σε κάθε καινούργια παλαβομάρα) δεν θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ραγδαίας αύξησης αιτήσεων για μεταβάσεις φύλου. Κοίταξε όμως, (αφού αγγλικά ξέρεις) τι γίνεται στην Αγγλία (δεν πίστευα στα μάτια μου όταν είδα πόσο εύκολα τσιμπάνε οι Άγγλοι γονείς: factCheck Q&A: How many children are going to gender identity clinics in the UK?
    Τέλος πάντων, αχρείαστα να’ναι όσα ανάρτησες για μη τυχόν και χρειαστούν στη θεματική βδομάδα, αλλά τώρα ηρέμησε και σκέψου δυο-τρία ακόμη πράγματα για την επόμενη θεματογραφία του σάιτ σου. Όταν τα παιδιά άκουγαν τα όσα είπες στην 17Ν σε ρώτησαν το παραμικρό για τους κουκουλοφόρους; Από ότι μου είπες όταν σε ρώτησα, όχι! Ούτε ένα. Σε ρώτησαν, μόνο, μήπως ήσουν κι εσύ στο Πολυτεχνείο και γι’αυτό το παίρνεις τόσο ζεστά, και όταν τους είπες οτι τότε ήσουν στην Αμερική αλλά στο Πολυτεχνείο ήταν συμμαθητές σου από το Λύκειο, σε ρώτησαν μήπως ήσουν στο ΕμΑϊΤι ή στην ΝΑΣΑ και να τους πεις για αυτά. Και αργότερα ένα παιδί σε ρώτησε αν έχεις γνώμη για την ταινία για Μαρξ και Ένγκελς που κυκλοφορεί. Όσο λίγο ενδιαφέρθηκαν για τα αντεπιχειρήματα περί κουκουλοφόρων άλλο τόσο μάλλον θα ενδιαφερθούν και για τα αντεπιχειρήματα περί αλλαγών φύλου. Και αν ενδιαφερθούν κι άλλο τους έχεις ήδη έτοιμο το υλικό και την πόρτα ανοιχτή για «συζητήσεις για όλα» (εννοώ εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στα σχόλια του σάιτ σου «σημειώσεις για όλα»)
    Το δεύτερο πράγμα που έχω να σου πω, όμως σαν φιλόλογος που είμαι κι όχι σαν φυσικός που δεν είμαι, είναι οτι όπως όταν τσίμπησες με την ταινία για τον Ασσάνζ που σου έδειξα και την έπαιξες στα παιδιά και πρόσθεσες και σαν συναφούς περιεχομένου την ταινία “The Challenger disaster” όπου ο Ουίλλιαμ Χαρτ υποδυόταν τον Φάινμαν και τους διηγήθηκες πακέτο με αυτήν και το θεατρικό “Copenhagen” που παίχτηκε στο Λονδίνο οταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε στην Γιουγκοσλαβία, και την άλλη χρονιά το έπαιξε εδώ ο Καζάκος υποδυόμενος ο ίδιος τον Μπορ, κι όπως τους έπαιξες την ταινία “ Infinity” που τον Φάινμαν νέο στo Λος Άλαμος τον υποδυόταν ο Μάθιου Μπρόντερικ και τους διηγήθηκες το θεατρικό για τον Φάινμαν που ανέβασε πριν χρόνια ο Κοτανίδης ο οποίος είχε κάνει από νέος όνειρό του να ανεβάσει κάποτε σε θέατρο κάτι για τον Φάινμαν, όταν είχε ακούσει για αυτόν από φοιτητή φυσικής, συν-κρατούμενό του σε κελλί της χούντας, έτσι και τώρα να βρεις κάποια αφορμή, σίγουρα θα προκύψει, να μπουν κι εκείνα στις «σημειώσεις για όλα» (αν και, ίσως, ήδη με αυτά που ανέφερα , και με λίγο ψάξιμο στο γκουγκλ, θα τα βρουν όσοι ενδιαφέρονται, όλα τα σχετικά)
    Το τρίτο που θέλω να σου πω είναι πιο σοβαρό αλλά φιλόλογος σαν εμένα μόνο κατά το ήμισυ μπορεί να το στηρίξει διότι αφορά φυσικούς: ο συνάδελφός σου φυσικός, και κοινός μας αδελφικός φίλος, έχει όνειρο να βοηθήσει στην «αποφροντιστηριοποίηση» του τρόπου σκέψης και διαβάσματος (που λόγω άγχους εισαγωγικών εξετάσεων αποκτούν στο Λύκειο οι μαθητές) γράφοντας ένα βοήθημα σαν «οδηγό ανάγνωσης» των περίφημων διαλέξεων του Φάινμαν για πρωτοετείς και δευτεροετείς στις οποίες, όπως μου είπε, έκανε ο Φάινμαν τον τεράστιο άθλο της εκλαΐκευσης μέχρι και κάποιων μεταπτυχιακών γνώσεων αλλά χωρίς «εκπτώσεις»(=χωρίς γνώσεις που να ήταν γνώσεις απλώς περιγραφικές χωρίς επιχειρήματα)
    Να λοιπόν η γνώμη μου: Όπως άφησες κάποια διαστήματα μεταξύ 17 Ν και επόμενης ενότητας, και πήγες σε βιβλιογραφία για έμφυλες ταυτότητες, και όπως θα αφήσεις τα αντίστοιχα και για άλλα θέματα που ίσως θα προκύψουν, έτσι να αφήσεις και για τέτοια θέματα (και κάτι μου λέει οτι πιο πολύ για εκείνα θα ενδιαφέρονται οι περισσοτεροι αναγνώστες του σάιτ, ή τουλάχιστον οι φυσικοί. (εγώ και να ενδιαφερόμουνα δεν θα τα καταλάβαινα, φιλόλογος είμαι άρα σε «φυσική χωρίς εκπτώσεις» δεν έχω βλέψεις)…..

  5. Απίθανη η ιδέα του φίλου μας να βοηθήσει στην «αποφροντιστηριοποίηση» του διαβάσματος φυσικής μέσω βοηθήματος στο διάβασμα των διαλέξεων του Φάινμαν για πρωτοετείς και δευτεροετείς . Πρώτη σκέψη στο πώς να βοηθήσω και εγώ λιγάκι στο αντίστοιχο με μαθηματικά θα ήταν μέσω ενός βοηθήματος για το βιβλίο των Κουράντ και Ρόμπινς «Τι είναι τα μαθηματικά» , αλλά είναι τόσο κατανοητό που αρκεί απλώς η αναφορά του. Δεύτερη σκέψη είναι να μεταφράσω εδώ και τώρα μια άσκηση από άλλο κείμενο και αν τυχόν υπάρξει κανείς που να ενδιαφέρετα να δει και άλλες και που τυχόν να μη ξέρει αγγλικά, τότε να μεταφράσω κι άλλες (κι αν ξέρει αγγλικά απλώς να γράψω πού θα τις βρει):
    «Είναι σωστή η παρακάτω απόδειξη του θεωρήματος Bolzano-Weierstrass για συναρτήσεις συνεχείς στο [0,1]; Αν κάτι λείπει μπορεί εύκολα (και χωρίς λήψη του ζητουμένου) να συμπληρωθεί ; Αν λείπει κάποιο «αξίωμα» σε τι θα χρειαζόταν; Λείπει;
    Aς υποθέσουμε οτι μια συνεχής συνάρτηση αλλάζει πρόσημο εντός του [0,1].Διαιρούμε το [0,1] σε δέκα ίσα υποδιαστήματα. Τουλάχιστον σε ένα από αυτά η συνάρτηση αλλάζει πρόσημο. Θεωρούμε το αριστερό του άκρο σαν ψηφίο δεκάτων ενός αριθμού. Όλοι οι αριθμοί του υποδιαστήματος αυτού έχουν το ψηφίο εκείνο σαν ψηφίο των δεκάτων τους. Διαιρούμε το υποδιάστημα εκείνο σε δέκα ίσα υπο-υποδιαστήματα. Σε ένα τουλάχιστον από αυτά η συνάρτηση αλλάζει πρόσημο. Θεωρούμε το αριστερό του άκρο σαν ψηφίο εκατοστών ενός αριθμού. Όλοι οι αριθμοί του υπο-υποδιαστήματος αυτού έχουν το ψηφίο εκείνο σαν ψηφίο των εκατοστών τους …κλπ κλπ Ο αριθμός που κατασκευάζεται με τον τρόπο είναι αριθμός στον οποίο η συνάρτηση μηδενίζεται διότι στην περιοχή του υπάρχουν σε αυθαιρέτως μικρή απόσταση αριθμοί όπου η συνάρτηση παίρνει και θετικές και αρνητικές τιμές ενώ αν αν εκεί έπαιρνε τιμή π.χ. θετική τότε η συνάρτηση , ως συνεχής, θα παρέμενε θετική αν η απόσταση από το σημείο γινόταν αρκετά μικρή…»
    Επίσης άλλος τρόπος «αποφροντιστηριοποίησης μαθηματικών» είναι να διαβάσουμε πώς έφτασε ο Euler σε πολλά από τα συμπεράσματά του…
    Προφανώς και θα εξερευνήσουμε με τον φίλο μας, και με άλλους, που είμαι σίγουρος οτι θα τους αρέσει η ιδέα για αποφροντιστηριοποίηση, για πιθανές συνεργασίες ή έστω αναρτήσεις σε κοινό σάιτ για μαθητές, φοιτητές και συναδέλφους…Ευχαριστώ για την ιδέα που μας πρότεινες (και μάλιστα χωρίς καν να είσαι θετικής κατεύθυνσης!) Φυσικά η κύρια ιδέα και εργασία θα είναι η δική του, μέσω Φάινμαν, είτε σε κοινό σάιτ, είτε όπου αλλού θελήσει να την βάλει για να την βρίσκουμε οι ενδιαφερόμενοι…

  6. ΥΓ στο 2ο σχόλιο της 29ης Νοεμβρίου (περί Καζαντζάκη):
    Πριν πάμε στην ταινία ας αναφέρουμε επίσης για τον Καζαντζάκη που συγκατοικώντας στην αρχή της Κατοχής στην Αίγινα με τον Σικελιανό , θέλανε γέροι κι οι δυο να αρχίσουν από την Αίγινα αντίσταση. Μια φορά γύρισε στην Αίγινα από ταξίδι στην Αθήνα ο Σικελιανός και είπε πολύ συγκινημένος στον Καζαντζάκη «Οταν πήγαινα διασταυρωθήκαμε με μια βάρκα κι ο γείτονάς μας ο…(ψαράς, ; κηπουρός; Ο γράφων δεν θυμάται)…που γύρναγε από Πίνδο μου φώναξε «Κυρ Άγγελε μήπως εσύ ξέρεις γιατί μας γυρίσανε; Εμείς πριν φύγουμε για πάνω είχαμε κοινωνήσει». Βλέποντας την συγκίνησή του ο Καζαντζάκης του απάντησε «Ο λαός δεν διδάσκεται, διδάσκει, δεν το’ξερες;» Ξέρουμε βέβαια οτι δεν ηταν λαοκόλακας ο Καζαντζάκης , ούτε θεούσος, και εξ ίσου καλά ξέρουμε και οτι δεν θα ήταν και πολύ Καζαντζακικοί ούτε πολύ δάσκαλοι οι τωρινοί μη θεούσοι , μη εθνικιστές κλπ. Ο δε Σικελιανός ο ίδιος εφάρμοσε μάθημα (από το λαό) π.χ. στο ποίημά του «Στου Όσιου Λουκά το μοναστήρι» (http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/aggelos_sikelianos/st_osioy_loyka_to_monasthri.htm ) Ο ίδιος ο Καζαντζάκης πού εφάρμοσε στα δικά του βιβλία αυτό που είπε; Στο βιβλίο του «Καπετάν’ Μιχάλης», σε έναν ξεσηκωμό εναντίον των Τούρκων, μια Κρητικιά χωρική εκβιάζεται να πεί πού κρύβεται ένας Ρουμελιώτης εθελοντής που ήρθε να βοηθήσει. Αν δεν πεί στους Τούρκους πού κρύβεται θα σκοτώσουν τον γιό της. Δεν τους λέει και τον σκοτώνουν. Όταν αργότερα την ρωτάνε οι γειτόνισες πώς άντεξε η καρδιά της να πάρει τέτοια απόφαση λέει «Ήξερα τι καϋμό θάχε η μάννα του Ρουμελιώτη».Ήταν αυτό ένα μυθιστορηματικό εύρημα; Όχι. Το γεγονός όντως υπήρξε αλλά συνέβη στην μάχη της Κρήτης. Οι ανακριτές της Κρητικιάς χωρικής δεν ήταν Τούρκοι αλλά Γερμανοί και ο ξένος δεν ήταν Ρουμελιώτης εθελοντής αλλά Βρεττανός κομμάντο.

  7. Γιάννη αυτά που σας έλεγα το περασμένο Σάββατο για το καράβι Mataroa των Ελλήνων με υποτροφία από Γαλλία πήγα σε ένα φωτοτυπείο, τα έβαλα σε pdf και στα στέλνω και εσένα αφού μου’πες οτι κάπου θα τα χρειαστείς.
    Είναι από το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Ράγκου
    ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
    Εκδόσεις Polaris (2016)

    Ευχαριστώ τον συνάδελφο φυσικό (και όχι αδελφικό φίλο αλλά βιολογικό αδελφό) για το pdf , το βάζω στο τρίτο σετ των pdf του σάιτ με τα νέα θέματα που ανοίξαμε, δηλαδή τα (προσεχώς ) περί Φάινμαν του άλλου συναδέλφου και τα περί Όυλερ (Euler, που κάποτε γράφαμε με άλλο συνάδελφο και αδελφό εξ αγχιστείας), παρ΄όλο που η αναφορά στο καράβι των υποτρόφων εκείνων έγινε στην σελίδα 8 του πρώτου-πρώτου pdf του παρόντος σάιτ (του λινκ 17N -2017 Διάλειμμα για ανασύνταξη.pdf )
    Αν κάποιος συνάδελφος, ή μαθητής ή φοιτητής , κρίνει οτι κάτι τον ενδιαφέρει από τα περί Όυλερ και δεν ξέρει Αγγλικά να μου πει να του το μεταφράσω…

  8. Το πώς πήγανε οι Έλληνες υπότροφοι του προηγούμενου σχολίου στο Παρίσι, και κάνανε μετά οτι κάνανε, φέρνει στο νου και μια διήγηση του Ελύτη για το πώς καθ’οδόν προς το Παρίσι του ήρθε η ιδέα να γράψει το «Άξιον Εστί». Προσωπικά το έμαθα απο πρότζεκτ προπερσινου μαθητή

    http://www.imerodromos.gr/gennhthke-to-axion-esti/

    https://www.youtube.com/watch?v=aI05kbbXCro

    https://www.youtube.com/watch?v=28GzARSTNFA

  9. Γιάννη, ξαναείδα αυτά τα λινκ με το «Άξιον Εστί» που εμείς οι φιλόλογοι δεν χορταίνουμε να παίζουμε στα παιδιά και να τα συζητάμε ξανά και ξανά μαζί τους και σε ρωτάω και σένα ξανά: Πιστεύεις οτι αν σε μια τάξη Λυκείου έπαιζες ένα από αυτά, ή και τα δυο, για να ολοκληρώσεις το τι εννοεί εκείνο που είπες στην γιορτή της 17Ν οτι το «Δοξαστικό» που άκουσαν είναι «δοξολογία στη ζωή» και μετά ξαναγύρναγες στους κουκουλοφόρους με τους οποίους άρχισες, θα έλεγε έστω και ένα παιδί «επιτέλους ξαναγυρίσαμε στη δράση» αντί να πει «ωχ, δεν ξεκολλήσαμε, πάλι εκεί γυρνάμε!»;
    -Μάλλον δίκιο έχεις. Για να το δούμε πιο χειροπιαστά ας σκεφτούμε το εξής: Πάρε εκείνο το γκράφφιτι που κυκλοφορούσε πριν λίγο καιρό στο ίντερνετ κι έγραφε: «ΕΛΥΤΗ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΣΟΥ ΒΡΩΜΑΕΙ ΕΛΛΑΔΑ» . Και πες οτι εγώ το ανέφερα μετά τα βίντεο στην τάξη και πρόσθετα και καμιά ατάκα τύπου «ΚΑΙ ΣΕΝΑ, ΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΣΑΙ ΕΙΤΕ ΞΕΝΟΣ, Ο ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ΒΡΩΜΑΕΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΡΕΤΙΝΙΣΜΟ». Ας σκεφτούμε εκ πείρας αντιδράσεις παιδιών. Ίσως αν δεν είχαν δει , και μάλιστα πριν λίγο, τα βίντεο να είχαν μια κάποια όρεξη για συζήτηση περί της ατακομαχίας. Αλλά αν το’χαν δει, να στο περίπου τι θα μου’λεγαν: «Κύριε, με τι ασχολείστε; Ακούσατε την απάντηση του Ελύτη και παρ’όλα αυτά θεωρείτε ότι χρειάζεται και η ατάκα σας; Αν ο συγγραφέας του γκράφφιτι δεν είχε πειστεί από τον Ελύτη πως πιο διεθνιστικό Αιγαίο, πιο οικουμενικό, από αυτό που είδε κι άκουσε δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί, και ούτε καν να ονειρευτεί, θα πειθόταν από την ατάκα σας; Και αν χρειαζόταν και αυτή για να πειστεί, είστε σίγουρος οτι θα είχε καταλάβει ; Ή μήπως θα νόμιζε οτι κατάλαβε διότι θα σας ένιωθε κάποιον σαν κι εκείνον αφού για να μιλάτε έτσι ούτε κι εσείς θα καταλαβαίνατε τον Ελύτη;». Ας πούμε οτι αυτή θα ήταν η αντίδραση από τους «καλούς μαθητές», ή, πιθανότερο, από τις «καλές μαθήτριες». Από τους «κακούς μαθητές» πιθανότερη είναι η εξής αντίδραση: «Ο κύριος κατά βάθος θέλει να μοιάσει στον Καρανίκα που αρχίζει με το «τσόλι» και φτάνει στο «θυλαστικό μπόχας» , το –θυ- με ύψιλον, και νιώθει όσο θριαμβευτικά νιώθουν τα παιδιά στα νήπια που κολλάνε στον τοίχο τα προνήπια που δεν ξέρουν ακόμα οτι στην αντι-ατάκα «βλάκας είσαι και φαίνεσαι» υπάρχει και αντι-αντιατάκα «κι απ’τη μύξα σου κρέμεσαι».

  10. Τώρα, μέσω του προηγούμενου σάιτ και πάλι, θα κουφαθούμε ακόμα πιο πολύ κι απ’το προηγούμενο σχόλιο: Πόσοι από μας ΚΑΙ τους φυσικούς ΚΑΙ τους φιλολόγους μαζί, ξέρουμε οτι ο Κάλβος πέθανε στην Αγγλία ως επικηρυγμένος καρμπονάρος και βιοπόριζε ως μελισσουργός και οικοδιδάσκαλος απειροστικού λογισμού; Και μας τα λέει φυσικός ή φιλόλογος αυτά; Όποιος θεωρεί οτι τον ενδιαφερουν όλα αυτά ας πάει στο
    http://waxtablets.blogspot.gr/2013/10/blog-post_12.html

  11. Απάντηση στα χτεσινά σχόλια (της 30ης Νοεμβρίου):
    …-
    Πάντως ούτε εγώ ούτε άλλος αριστερός φοιτητής πριν 50 χρόνια είχε ακούσει για Ματαρόα. Επίσης, ίσως δεν έχω εξ ίσου πλούσια εκπαιδευτική εμπειρία με σένα, αλλά ο «κακός μαθητής» που αναφέρεις και που μου φαίνεται πιο ξύπνιος κι από τον «καλό», αντλεί στοιχεία από πρόσωπο με σάρκα και οστά ή είναι «πείραμα σκέψεως»; Μήπως είναι, ούτως ειπείν, «γατόνι του Σραίντινγκερ;» με την βοήθεια του «σεναριογράφου» και όχι με την βοήθεια των 17-18 ετών της ηλικίας του;

    -Εγώ θα σου πω δύο πραγματικά συμβάντα με τον ίδιο «κακό μαθητή» (το ένα στη Β και το άλλο στην Γ Λυκείου, στην οποία έμεινε κιόλας αλλά δεν τον πείραξε «διότι είχε κερδίσει χρόνο» όπως είπε) και εσύ κρίνε αν δεν απαιτούν ακόμη περισσότερη οξυδέρκεια από όση αναρωτιέσαi αν ορθώς απέδωσα στον υποθετικό μαθητή:

    Β Λυκείου:
    Μια φορά, εκεί που έχουμε μάθημα τους νόμους των αερίων και έχει τύχει να μην έχω κουρευτεί για καιρό, ξαφνικά μονολογεί μεγαλοφώνως ο Γιάννης και λέει «Ξέρω γιατί ο κύριος αφήνει μαλλί. Θέλει να μοιάσει στον Θεοδωράκη» και λέγοντάς το έχει έρθει κιόλας στον πίνακα μούχει πάρει τον μαρκαδόρο και κουνώντας τον σαν μπαγκέττα αρχίζει να τραγουδάει τους νόμους των αερίων στον ρυθμό του «της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ». Είμαστε όλοι εμβρόντητοι και μετά ξεκαρδισμένοι αλλά ο Γιάννης ξέροντας λες κι ήταν επαγγελματίας ότι το θέμα δεν είναι μόνο πώς να ανέβεις στη σκηνή αλλά και πώς να κατέβεις το στρίβει δια του παραφράζειν τα Πέ-Βέ-Τέ των νόμων του Μπόϋλ και του Τσάρλς ως εξής: «Πέ-Βέ-Τέ; Βε-Σέ! Βε-Σέ!» και πιάνοντας τα μαγαζιά του φεύγει απ’την τάξη και ξανανοίγει αμέσως μετά για υπόκλιση και χειροκρότημα.

    Γ Λυκείου:
    -Γιάννη έλα να πεις μάθημα
    -Τώρα τι μάθημα να σου πω; Δεν κάθεσαι εσύ στην θέση μου να πάω εγώ στη θέση σου να παραστήσω εσένα;
    -Γιάννη, ξέρεις τι παθαίνουν οι μαθητές που μιλάνε στον ενικό στους καθηγητές;
    -Τι;
    -Τους μιλάνε στον πληθυντικό οι συμμαθητές τους γιατί νομίζουν πώς εχουν βύζμα
    -Καλό. Να σε παραστήσω τώρα;

    Ανεβαίνει λοπόν στον πίνακα, πάω εγώ στη θέση του , καμπουριάζει σαν και μένα τεντώνει το χέρι και το λυγίζει όπως εγω και όπως κάνει κι ο καραγκιόζης στο θέατρο σκιών, και μου φωνάζει εμένα εκεί που κάθομαι στο θρανίο του «ρε βλάκα, πρώτη φορά την βλέπεις την άσκηση;»
    Μπορείς να φανταστείς τι ρόλους έπαιξε σε θεατρικά περί 17Ν στο σχολείο! Και με τον καλύτερο της τάξης του ήταν τόσο αχτύπητο ζευγάρι ηθοποιών όσο οι Γουώλτερ Ματάου , Τζακ Λέμον και οι ΝτεΒίτο , Σβαρτσενέγκερ .
    – Ωραίες αναμνήσεις για τα γεράματα!
    Οι αναμνήσεις από τα παιδιά που τα παίζανε είναι αναμνήσεις για τα γεράματα. Όμως οι άνθρωποι τους οποίους υποδύονταν είναι «άνθρωποι για όλες τις εποχές» (όπως ο Μίσσιος κι οι Μακρονησιώτες) που είτε παίζοντάς τους είτε διαβάζοντάς τους πρέπει να τους ξαναθυμόμαστε και πριν τα γεράματα και να τους ξαναθυμίζουμε στους άλλους αν τους ξέρουν ή να τους πληροφορούμε γι’αυτούς αν δεν τους έρθουν. Είπαμε π.χ. να θεατροποιήσουμε τα κάτωθι δυο περιστατικά από Μίσσιο (δεν τα έχω τα βιβλία του πια, απο μνήμης στα παραθέτω)

    Είχαμε-πούχαμε τον πόνο μας εκεί, να κουβαλάμε πέτρες ντάλα μεσημέρι, μας ήρθανε μια φορά και κάτι επίσημοι με τις κυρίες τους, μας βάλανε οι φύλακες να σενιαριστούμε , μας δώσανε και καλό φαϊ μέχρι και κρασί μας φέρανε για να τους κάνουνε καλή εντύπωση, θα μας έβγαζαν οι επίσημοι και λόγο για τους αρχαίους ημών προγόνους για να τους μοιάσουμε και να αφήσουμε τον κακό τον δρόμο που είχαμε πάρει, ο Γράδος δεν φαινότανε πουθενά, ρέ πούναι ο Γράδος; εδώ Γράδος; εκεί Γράδος; πουθενά ο Γράδος, εκεί που μίλαγε ένας επίσημος νάσου ο Γράδος τσίτσιδος όπως τον γέννησε η μάννα του που λένε, αλλά πασαλειμένος απ’την κορφή ως τα νύχια με σκατά και κουβάλαγε και δυό τενεκέδες, που ξεχειλίζανε από σκατά κι αυτοί. Πάει στην εξέδρα κι αρχίζει να πετάει χούφτες τα σκατά και στο διοικητή και στους επίσημους και στις κυρίες τους, σε όλους. Χλάάάτς οι κουραδιές σε όλους, εμείς νάχουμε χεστεί στο γέλιο από κάτω, να φωνάζει ο διοικητής πιάστε τον, ποιός να τον πιάσει αφού όλοι σιχαίνονταν έτσι που ήτανε πασαλειμένος στα σκατά. Τι να κάνει; Να τον απειλήσει; Με τι; Ο βρεμένος την βροχή δεν φοβάται. Εις θάνατον ήτανε. Να τον δείρουνε; Και τι ξύλο δεν είχε φάει; Δεν είχε μείνει τίποτε που δεν τόχε περάσει, άρα τίποτε δεν έπιανε στον Γράδο. Άρχισε λοιπόν ο διοικητής να απειλεί τους μπάτσους και τους φαντάρους με τιμωρίες κι εν τω μεταξύ τα σκατά του Γράδου να τους έρχονται στα κουστούμια και στις καλές τους τις στολές και στα μούτρα και χλάτς και χλούτς οι κουραδιές, με τα πολλά του ορμήξανε αλλά χώρια που τους γλίστραγε έτσι σκατωμένος που ήτανε και γινόντουσαν χάλια, τους πασάλειβε και στα μούτρα όσους πλησιάζανε, θα μου πείς μετά τον σαπίσανε. Αλλά και πρώτα σάμπως δεν τον είχανε σακατέψει; Αλλά τώρα είχε πάρει και το αίμα του πίσω, και για πάρτη του και για πάρτη μας, ήρωας ο Γράδος λοιπόν, ή μάλλον φίρμα, ήρωας ήτανε κι απο πρίν έτσι κι αλλιώς, γεμάτο ήρωες ήταν το νησί αλλά έγινε και φίρμα.

    (Μίσσιος εφηβος βγαινοντασ απο το στρατοδεικειο με ενα μεγαλυτερο και εναν τριτο)
    -Ρε, κατάλαβατε τι ποινή πήραμε; Από πέντε φορές ισόβια ο καθένας κι από τρείς εις θάνατον Τρελλοί είναι; Τι λέτε κύριε πρόεδρε; Αν μας εκτελέσετε έστω και μια φορά, άσε πια τρείς φορές, πώς θα ζήσουμε να υπηρετήσουμε τα ισόβια; Αν ζήσουμε να υπηρετήσουμε τα ισόβια έστω και μια φορά -Μαθουσάλες θα γίνουμε να τα υπηρετήσουμε πέντε φορές;- αν ζήσουμε, λέγω, για τα ισόβια τότε σας ερωτώ: πώς θα μας εκτελέσετε; Μήπως είχατε πιεί κάνα ποτηράκι πρωϊ-πρωϊ; Εμεις για να σας ακούσουμε στο δικαστήριο φορέσαμε και τα καλά μας, δανεικό σακάκι απο τον αδελφό μου φόρεσα για να τιμήσω τον χώρο του δικαστηρίου και σεις κοπανάτε τσίπουρα πρίν έρθετε; Και μετά «πάρε νάχεις»
    (Μπαίνει ένας αστυνομικός)
    -Μπρός, στην κλούβα γρήγορα μην αγριέψω.
    Ο μεγαλυτερος:-Να αγριέψεις; Δεν άκουσες ρε καραγκιόζη τι ποινή πήραμε; Απο δώ και πέρα το μόνο που μπορείς να μας κάνεις είναι να μας τα…Άντε τώρα και δεν τα συνηθίζω τέτοια λόγια.
    -Ρε καραγκιόζη έκανες τον κουλτουριάρη να μιλάει σαν εμάς τους λιμενεργάτες; Θα σε καταγγείλω στο σωματείο οτι θέλεις να μας αφήσεις άνεργους.
    (Ακούγεται η φωνή της μάννας του νεοτερου (=Μίσσιου)
    -Κύριε αστυφύλακα, κύριε αστυφύλακα.
    Ο αστυφύλακας του λέει :
    -Θα σούδειχνα αλλά με φωνάζουν
    Βγαίνει και γυρνάει με την μάννα του Μίσσιου
    -Θέ μου πώς κρατιέμαι; Υπάρχει Θεός, θα το βρούνε οι ξεδιάντροποι…
    -Έλα ρε μάνα ψυχραμία, πήγαινε σπίτι να ηρεμήσεις, μη μας σαλτάρεις κι εμάς. Έλα αύριο να πάρεις το σακκάκι μη το χαλάσω στην εκτέλεση.
    -Αααααα (σπαρακτικο λόγω της ξαφνικής εικόνας που της δημιούργησε. Και λιποθυμάει)
    Χλάάάτς , σφαλιάρα του μεγαλου στον νεοτερο(=τον Μισσιο) . Του λέει πάρα πολυ άγρια:
    -Τέτοιες μαλακίες λένε στη μάννα τους ρέέ;
    Θεατρποιημλενα ειναι οι σελίδες 20-26 του τρίτου pdf (με τίτλο 17 Ν-2005, μια επί σκηνής αναπαράσταση της 17Ν 1973 και 17Ν-1997, 17Ν-1998, δυο «ραδιοφωνικές» συζητήσεις γι’αυτήν ανάμεσα σε δυο γενιές.pdf)

  12. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα…
    Επιστροφή από την ουτοπία τύπου «Νεφελοκοκκυγίας» σαν των «Ορνίθων»
    στην επίγεια ευτοπία&δυστοπία
    Καλώς τα δεχτήκαμε:
    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/o-gavroglou-apeilei-tin-triti-aksiologisi-44341525380
    Ο Γαβρόγλου απειλεί την τρίτη αξιολόγηση;

    Ο Κώστας Γαβρόγλου έχει κάνει τους εκπαιδευτικούς να αισθάνονται πολύ όμορφα… Εδώ και πολύ καιρό, είναι σαφείς οι προθέσεις του για πολλά ζητήματα που αφορούν στην καθημερινότητά τους στο σχολείο. Χαλαροί έλεγχοι στην εκπαιδευτική διαδικασία, λιγότερες ευθύνες και ξεκάθαρη θέση εναντίον της αξιολόγησης. Τόσο ξεκάθαρη που στην πρόταση του υπουργείου για το Νέο Δίκτυο Δομών Υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου, στο σημείο της «Επιλογής και αξιολόγηση των Στελεχών Εκπαίδευσης» κλείνει την πρότασή του με το εξής: «Οι εκπαιδευτικοί της τάξης δεν αξιολογούνται»!

    Βεβαίως, οι εκπαιδευτικοί που διαθέτουν στοιχειώδη αξιοπρέπεια δεν νομίζω ότι εγκρίνουν μια τέτοια διατύπωση που τους καθιστά υπόλογους σε οποιαδήποτε αξιακή ηθική. Αλλά υποθέτω, ταυτόχρονα, ότι αυτοί οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ψηφοφόροι του κ. Γαβρόγλου…

    Ολα θα ήταν υπέροχα αν δεν υπήρχαν οι «νεοφιλελεύθεροι» δανειστές που ζητούν εξηγήσεις. Αυτοί δηλαδή, που με τις μνημονιακές τους απαιτήσεις ζητούν να ισχύσει η αξιολόγηση στα σχολεία, ως προαπαιτούμενο για το κλείσιμο της συμφωνίας.

    Πιο συγκεκριμένα, οι εκπρόσωποι των δανειστών ζήτησαν αύξηση του υποχρεωτικού εβδομαδιαίου ωραρίου των εκπαιδευτικών, την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Σήμερα το ωράριο κλιμακώνεται με βάση τα χρόνια υπηρεσίας και τη θέση του εκπαιδευτικού από τις 18 έως τις 24 ώρες. Από τον Νοέμβριο του 2017, περίμεναν οι Θεσμοί την αύξηση του ωραρίου αλλά τίποτα δεν έγινε. Επιπλέον προστίθεται ως νέο πρόβλημα, η πρόσφατη απόφαση Γαβρόγλου για μείωση του αριθμού των μαθημάτων που εξετάζονται στο τέλος της χρονιάς προκειμένου έτσι να αυξηθούν οι ημέρες διδασκαλίας αλλά σε λάθος βάση. Τέλος, δεν έχει προχωρήσει ούτε και η αυτοαξιολόγηση.

    Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Αλλον έναν εξευτελισμό της εκπαιδευτικής κοινότητας, άλλον έναν διασυρμό των δασκάλων και καθηγητών και άλλη μια ήττα για το υπουργείο Παιδείας. Γιατί η «αντίσταση» και η «σύγκρουση» που διαφημίζουν ότι κάνουν από το γραφείο του υπουργού, αποδεικνύει τη νηπιακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πολιτική «διάνοια» των χειρισμών τους. Μπορεί βεβαίως, η επιδίωξη της ήττας να είναι το αγαπημένο σπορ του κάθε Αριστερού αλλά κάποτε πρέπει να καταλάβουν ότι εκθέτουν συνεχώς, έναν θεσμό που έπρεπε να είναι από τους πιο ισχυρούς στην ελληνική κοινωνία. Τον θεσμό του δασκάλου ο οποίος έχει την απαίτηση να υπηρετεί με αξιοπρέπεια το έργο του, χωρίς ταπεινώσεις και προβλήματα.

    Οι πληροφορίες λένε ότι οι Θεσμοί δεν πρόκειται να απαλείψουν ούτε έναν όρο από τα προαπαιτούμενα για την Εκπαίδευση. Θα ακολουθήσουν ό,τι ακριβώς προβλέπεται στο Μνημόνιο, καθιστώντας τον κ. Γαβρόγλου για άλλη μία φορά, υπόλογο των αποφάσεών του.

    Το ζήτημα όμως δεν είναι εκεί -είναι γνωστό ότι οι Αριστεροί τρέφονται από την ήττα- αλλά στο πώς αντιμετωπίζουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές την κατάσταση. Το πώς ανέχονται τον διασυρμό τους, με την ψευδαίσθηση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους.

    Αναμένοντας λοιπόν, τις εξελίξεις ως αύριο που θα έχουμε τις πρώτες ενδεικτικές ανακοινώσεις. Γιατί τα νέα από τις Βρυξέλλες λένε ότι η τρίτη αξιολόγηση κλείνει απροσδόκητα εύκολα. Με ή χωρίς τον «εξτρεμισμό» του «επαναστάτη» Γαβρόγλου…

  13. Το παραπάνω «δελτίο θυέλλης» φυσικό ήταν σε λίγο να έχει οδηγήσει στις εξής σκέψεις:
    Ωραία η κοσμάρα του καθενός κι ακόμα ωραιότερη η ευκαιρία να μαθαίνει και να πληροφορεί για κοσμάρες ευρύτερες από την δική του, κατά αντιστροφή του «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», αλλά αν το παραμύθι αφορά και το αν κάτι από τα παλιά θα βοήθαγε και τώρα, και δεν θα ήταν απλώς εγκυκλοπαιδική αναφορά ή χόμπυ, τότε ασ’το πρώτα να βοηθήσει και ανάφερέ το μετά μαζί με όσα καινούργια βρέθηκαν , αν βρέθηκαν, να βοηθήσουν…Κακό το να ελπίζεις μόνο στο να αυτοσχεδιάσεις στις πανελλήνιες αν δεν έχεις διαβάσει ποτέ σου παλιά άσκηση, κακό όμως και το να μη αυτοσχεδιάζεις ποτέ σου αφού μπορεί και τελείως ξαφνικά να βαρέσει το καμπανάκι του ρινγκ… Πολλά προλάβαμε να πούμε και εξ ίσου πολλά δεν προλάβαμε να πούμε (κι ούτε την ταινία είδαμε, την δε ταινία του Βούλγαρη μας είπαν οτι μπορούν να μας την παίξουν με έκπτωση μόνο μετά τις γιορτές.Εντάξει , θα γίνουν κι αυτά, απλώς η προτεραιότητά τους να τα συζητάμε εδώ πέρασε) «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα» δεν λέει μια παροιμία;
    Αν είτε από όσα είδαμε , είτε απο καινούργια που θα δούμε στην πορεία, βρούμε κάτι που θα βοηθούσε να το συντονίσουμε καλύτερα μέσα από αυτό το σάιτ, θα το κάνουμε. Αν καλύτερα βοηθάνε άλλα συναφή σάιτ τότε αντί να συντονίζουμε ας συντονιστούμε κι ας μην έκλεισε το σάιτ ούτε βδομάδα.
    Στρίβειν δια του δελτίου θυέλλης; Θα φανεί στην εξέλιξη. Για την ώρα ας δούμε τι ήδη ξεκινάει ο κλάδος χωρίς να περιμένει για την ΟΛΜΕ ένα θάμα:
    ………………
    Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας. Η απαξίωση των πτυχίων μας δε θα περάσει!
    Ανακοίνωση συντονιστικό αναπληρωτών αδιόριστων εκπαιδευτικών
    Το τελευταίο διάστημα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η εισήγηση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) για τη θεσμοθέτηση του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας ως απαραίτητης προϋπόθεσης εργασίας για τους εκπαιδευτικούς. Πιο συγκεκριμένα, το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας θα αφορά όχι
    μόνο για τους αποφοίτους των παιδαγωγικών τμημάτων και των καθηγητικών σχολών αλλά και τους ήδη εργαζομένους εκπαιδευτικούς στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, μόνιμους και αναπληρωτές.
    ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΖΟΥΝ …
    Προς αυτή την κατεύθυνση:
     Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας Γαβρόγλου για αυστηρό πρόγραμμα επιμόρφωσης, που θα οδηγεί στην απόκτηση του εν λόγω πιστοποιητικού.
     Εξίσου χαρακτηριστικό είναι το πνεύμα και το γράμμα του διαβόητου πορίσματος Λιάκου για τη διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού σε συνθήκες μηδενικών διορισμών: «όλοι θα τα διδάσκουν όλα», ανεξαρτήτως ειδικότητας. Με λίγα και απλά λόγια, δηλαδή, ο εκπαιδευτικός θα γίνεται ένα «πολυεργαλείο» που τα κάνει όλα: ο κοινωνιολόγος, ο οικονομολόγος και ο πολιτικών επιστημών θα γίνεται και θεολόγος, οι συνάδελφοι αγγλικών/γαλλικών/γερμανικών και ιστορικοί, οι φιλόλογοι και θεολόγοι ή θεατρολόγοι, οι δάσκαλοι και γυμναστές, οι πληροφορικής και μαθηματικοί ή γεωγράφοι, τα μαθήματα εικαστικών, μουσικής και θεατρικής αγωγής ενοποιούνται, δηλαδή όλες οι τέχνες ένα πράγμα, όπου θα ζωγραφίζουμε, θα τραγουδάμε και άλλα τραγελαφικά παρόμοια.
     Σύμφωνα, λοιπόν, με τις εξαγγελίες του ΙΕΠ, ο εκπαιδευτικός-«πολυεργαλείο» θα υποχρεούται όχι μόνο να διαθέτει βάσει των σπουδών και του πτυχίου του την επιστημονική γνώση του πανεπιστημιακού τμήματος, αλλά και «εφάμιλλη ικανότητα διδασκαλίας» όλων των συναφών επιστημονικών πεδίων. Φυσικά αυτή η «ικανότητά» του θα αποκτιέται με το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας.
    Βγάζοντας, λοιπόν, από το χρονοντούλαπο της ιστορίας το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας, διάταξη ψηφισμένη στο Νόμο Αρσένη (ν. 2525/1997) αλλά πρακτικά ανενεργή μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας και δη των φοιτητικών συλλόγων των καθηγητικών σχολών και των παιδαγωγικών τμημάτων κατά τη διετία 1997-1999, ΙΕΠ-Υπουργείο Παιδείας και κυβέρνηση σκοπεύουν:
    1. Να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό πιστοποίησης της διδακτικής ιδιότητας για δασκάλους και καθηγητές μετά την κτήση του πτυχίου μας. Σε αυτόν τον μηχανισμό δεν θα έχουν φυσικά όλοι πρόσβαση, καθώς θα επιλέγονται οι επιμορφούμενοι πιθανόν με σειρά προτεραιότητας, ενώ προτείνεται και η επιβολή διδάκτρων. Συνεπώς, το Πιστοποιητικό δεν θα έχουν τη δυνατότητα να το αποκτήσουν όλοι οι συνάδελφοι, αλλά μόνο εκείνοι που θα είναι σε θέση να κάνουν νέες θυσίες σε χρόνο και χρήμα από τον πενιχρό μισθό τους. Έτσι, εφόσον το Πιστοποιητικό δεν θα μπορεί να αποκτηθεί από όλους, θα μετατρεπόμαστε από συνάδελφοι σε κανίβαλους και θα ανταγωνιζόμαστε για μια θέση στον ήλιο της ελαστικής εργασίας.
    2. Στον πρώτο χρόνο εισαγωγικής επιμόρφωσης για την απόκτηση του Πιστοποιητικού, προβλέπονται μέντορας και αξιολόγηση των επιμορφούμενων εκπαιδευτικών, δηλαδή εφαρμογή του ν. 3848/10 (Νόμος Διαμαντοπούλου), και φυσικά εξετάσεις για την απόκτηση του Πιστοποιητικού. Ταυτόχρονα, προβλέπεται μειωμένο ωράριο για τους νέους
    άπειρους εκπαιδευτικούς, που θα βρίσκονται υπό συνεχή επιτήρηση και αξιολόγηση, και αυξημένο ωράριο για τους μονίμους.
    3. Το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας θα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των αδιόριστων εκπαιδευτικών στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (όποτε και αν αυτός γίνει). Με τον τρόπο αυτό καταργούνται πλήρως τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχίων μας και η αυτονόητη και αναφαίρετη εργασιακή μας προοπτική ως δασκάλων και καθηγητών χωρίς επιπλέον φραγμούς και μηχανισμούς επιλογής και απόρριψής, όπως ο διαγωνισμός-λαιμητόμος του ΑΣΕΠ. Ταυτόχρονα, είναι μέγιστος εξευτελισμός ο εξαναγκασμός μας να περάσουμε για μια ακόμα φορά στην πίσω πλευρά των θρανίων πέρα από διαγωνιζόμενοι και ως επιμορφούμενοι, όταν την τελευταία δεκαετία έχουμε κρατήσει όρθια σε κάθε γωνιά της χώρας ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια.
    4. Ακόμη, το πιστοποιητικό παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας θα αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για εργασία και στην ιδιωτική εκπαίδευση, δηλαδή στα φροντιστήρια, τα ιδιωτικά σχολεία και τα κέντρα μελέτης. Οι φορείς αυτοί, που λειτουργούν με όρους ελεύθερης αγοράς και ελεύθερων απολύσεων, έχουν ήδη έχουν καταργήσει τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχίων θέτοντας διαρκή αξιολογικά κριτήρια για την πρόσληψη σε αυτά: εξετάσεις πιστοποίησης επιστημονικής γνώσης, σεμινάρια, κάθε λογής επιμορφώσεις, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους, με το πιστοποιητικό να έρχεται σαν κερασάκι στην τούρτα του ατομικού φακέλου προσόντων του μελλοντικού εκπαιδευτικού. Ενός εκπαιδευτικού, δηλαδή, που θα είναι δια βίου εκπαιδευόμενος, ανασφαλής, υπερ-προσοντούχος και κακοπληρωμένος ή και απλήρωτος για μήνες, όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά.
    5. Το ΙΕΠ, παρεμβαίνει ανοιχτά στα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων, αφού θα εισηγείται τι θα περιλαμβάνονται ως μαθήματα προκειμένου να πάρουν το περίφημο πιστοποιητικό. Υποτάσσει πλήρως την παιδαγωγική επιστήμη στην fast-track διαδικασία κατάρτισης και προσαρμογής στα Προγράμματα Σπουδών του σχολείου του ΟΟΣΑ-ΣΕΒ-Ε.Ε. Έτσι, στα προτεινόμενα μαθήματα δεν υπάρχει πουθενά παιδαγωγική ή θεωρίες αγωγής. «Ξαναγράφουν» τις επιστήμες, αφού η κοινωνιολογία πάει μαζί με την ψυχολογία της εφηβείας…………………….

  14. -Γιάννη αφού κάποιο «δια ταύτα» δεν-βρέθηκε -που-δεν βρέθηκε στο σάιτ σου μέχρι στιγμής …άρα κλείνοντας δεν κάνεις τουλάχιστον κάνα ρεζουμέ των όσων μάζευες κι ανέβαζες 5-6 μέρες; Αλλά πες τα με τίτλο και με αρχή-μέση –τέλος, όχι με κάνα σεντόνι συνειρμούς…
    -Τίτλος : Τι καλό και τι κακό έχουν οι αναρτήσεις «σεντόνια»:
    Αρχή: Πάρε τα πρώτα 97 σχόλια στο εξής λινκ για το θέμα που μας απασχολεί:
    http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/piesi-thesmon-pros-gavrogloy-ayxiste-orario-ekpaideytikon-kai-axiologiste-toys
    Οι εναντίον του Γαβρόγλου είναι 30πλάσιοι ή 50πλάσιοι των υπέρ, αλλά ο τρόπος συμφωνίας τους είναι πιο καταστροφικός και από διαφωνία και είναι μέρος της εξήγησης του πώς γίνεται το 20% να επιβάλλεται στο 80% .
    Μέση: Εν ολίγοις τα σεντόνια είναι για παιδιά για να μην έχουν προσλαμβάνουσες μόνο όσες έχουν οι μη σεντονογράφοι ενήλικοι που βλέπουμε στο λινκ, αλλά το κακό των σεντονιών είναι σαν να λύνει κάποιος 2000 γεωμετρικούς τόπους και κατασκευές ενώ αρκούν 50 για να αυτοσχεδιάσει αν του’ρθει κάνα απροειδοποίητο διαγώνισμα. Αν όμως έχει λύσει μόνο 5 ασκήσεις τότε ακόμη και προειδοποιημένο να’ναι το διαγώνισμα, αν αυτοσχεδιάσει τίποτε δεν θα καταφέρει .
    Τέλος: Να το δούμε και με τρόπο πιο απλό και πολύ πιο όμορφο (και σοφό); Να΄το:
    https://www.youtube.com/watch?v=0C7qOFTd9i0

  15. -Ημερίδα για τον Φωκίωνα Χατζηιωάννου
    http://users.uoa.gr/~pjioannou/fh/
    -Σε ευχαριστουμε πολύ, το διαδιδω σε πολλους που θα τους ενδιαφερει.
    Εγω δεν θα’ρθω , δεν θα έχουν κλεισει τα σχολεία,
    καθηγητες δεν μπορουν να κανουν κοπανα αλλα μαθητες μπορουν
    -Καλo θα ηταν οποιοι ερθουν να δηλωσυν συμμετοχη για να ξερουν περιπου ποσα ατομα θα ειναι…(δειτε κατω κατω στο σάιτ)
    -Καλά που μου το’πες, δεν το΄’χα δει

  16. SOME OLD WISDOM:
    Against the hustlers, economic/economistic thugs, and nihilistic globalists — a terrific, very timely, summary!
    By Giambattista VICO (attachment — I really like those old stamps, works of art …):

    «Self-interest is not, and could never have been, the mainspring of action; passion, duty, tradition, a sense of human or national solidarity, shame, conscience, awe, the sense of a divine presence, cannot be reduced to ‘modifications’ of the rational egoism of a ‘nation of shopkeeper[s]’, ‘hucksters’ often deflected by irrational passions or frustrated by ignorance … [If] Individualism grows to excess, dissolves the ties that unite the mass of the people … Civic virtue melts away, and is replaced by *anomie* and arbitrary violence … sometimes the rot has gone too deep … each man lives in his own egoistic, anxiety-ridden world, unable to communicate or cooperate with his fellows …. Society falls to pieces; frightful wars, both internecine and with foreign foes, destroy its members, civilization collapses…»

    Πραγματικα ανανεωτικοτατα ξεθολωτικο το να θυμομαστε τετια insights !
    Σαν να διαβαζα Μαμφορντ που περιγραφοντας τετιους παλιους
    βοηθαγε τον αναγνωστη του να ξεκουνιεται απο την καταντια
    της πιστης στη βλακεια οτι την προοδο και τον εκπολιτισμο
    τα φερνει η αορατος χειρ που προερχεταιι
    απο την συνθεση πολλων μικρων ατομικων συμφεροντων
    και που τελικα
    (=στις μερες του κα,ι ακομη πιο πολύ, τωρα)
    εφτασε να ξεκανει τα κατακτημενα insights
    με τροπο τοσο πιο γρηγορο απ’την δημιουργια τους
    που η νεα γενια θα δυσκολευται να πιστεψει οτι ειχαν ποτέ υπαρξει.
    …This is not a prophecy: it is a factual description of what is already happening before our eyes, with murderous confrontations and infantile tantrums taking the place of rational demands and cooperative efforts. Yes: the physical structure of the power system was never more closely articulated: but its human supports were never more frail, more morally indecisive, more vulnerable to attack. How long , those who are now awake must ask themselves, how long can the physical structure of an advanced technology hold together when all its human foundations are crumbling away? All this has happened so suddenly that many people are hardly aware that it has happened at all: yet during the last generation the very bottom has dropped out of our life; the human institutions and moral convictions that have taken thousands of years to achieve even a minimal efficacy have disappeared before our eyes: so completely that the next generation will scarcely believe they ever existed…

    Νai, tou Mumford. Akou kai allo ena apo ton kairo tou cold war
    «They are the prey of compulsive fears and corrupt fantasies whose ultimate outcome may be universal annihilation and extermination; and the more they devote themselves to adapting their urban environment to this possibility [of nuclear war], the more surely they will bring on the unrestricted collective genocide many of them have justified in their minds as the necessary price of preserving “freedom” and “civilization”. The masters of the underground citadel are committed to a “war” they cannot bring to an end, with weapons they cannot control, for purposes that they cannot accomplish. The [“nuke protected”] underground city threatens in consequence to become the burial crypt of our incinerated civilization. Modern man’s only alternative is to emerge once more into the light and have the courage, not to escape to the moon, but to return to his human center –and to master the bellicose compulsions and irrationalities he shares with his rulers and mentors. He must not only unlearn the art of war, but acquire and master, ,as never before, the arts of life»

    Ki akou kai ena antistoiho tou Sikelianou to 1938:
    “…In the face of the threat that history may roll back to the abyss of the Arrhythmic, the Amorphous and the preontological, nobody can avoid assuming responsibility. Those poets who feel born on the pulse of the Universe have the additional responsibility to make Poetry take on her own horrible responsibility of breaking the causal deterministic sequence of events after first coming to know her own mystical origin in the infinity, the inner freedom and the biological God deep inside us, and from there draw strength to lift again the universal symbols of cosmic continuity of man with his similars and with the Universe, the symbols that are able to disperse his historical pseudoproblems and deliver man from all arbitrary myths of our age, scientific myths, mechanical myths, political myths, economic myths, artificial artistic myths, etc etc–that, through also exerting immense violence, have displaced man from the center of his responsibly creative self where is found the source of his freedom and have led to the dismemberment of the erotic core of man’s experience of the world and have disintegrated society into heaps of unburied corpses–and place him again at the center of Life and of duration from where the world, placed at the center of our consciousness and not at the periphery, will bring down walls and open up horizons , not altogether imaginary, that have been waiting, since the beginning of time, to line up in perspective in front of us” Angelos Sikelianos (a little before the 2nd World War)

    Kai allo ena tou Mumford (ligo meta ton 2o pagkosmio polemo) :
    “As of today, this resurgence of reproductive activity might be partly explained as a deep instinctual answer to the premature death of scores of millions of people throughout the planet . But even more possibly, it may be the unconscious reaction to the likelihood of an annihilating outburst of nuclear genocide on a planetary scale. As such , every new baby is a blind desperate vote for survival: people who find themselves unable to register an effective political protest against extermination do so by a biological act . In countries where state aid is lacking , young parents often accept a severe privation of goods and an absence of leisure, rather than accept privation of life by forgoing children…” Lewis Mumford (a little after the 2nd World War)

    Για αυτά συν πολλά άλλα τετια αποσπάσματα βαλμένα σαν να ηταν συζητηση μεταξυ των σοφων αυτων βλεπε το εξης λινκ:
    • 6 Forums and debate societies.pdf
    Ελληνικη αποδοση όλου του «διαλογου αποσπασμάτων»:
    Μιλάει πρώτος ο Ράμσφελντ και λέει τα γνωστά που ξέρουμε για τα βάζα στο μουσείο της Βαγδάτης
    («Συλήθηκε το μουσείο; Μα τι λέτε;! Απλώς η τηλεόραση έπαιξε πολλές φορές την σκηνή που
    κάποιος έτρεχε μ’ένα βάζο κι ο κόσμος νόμισε ότι ήταν πολλά διαφορετικά βάζα. Πόσα βάζα μπορεί
    ναχει η Βαγδάτη; Από νεκρούς, δεν υπήρξαν περισσότεροι απ’ότι στη Γουάσινγκτον έχει ανά έτος από
    τροχαία. Αλλά και ναχαμε , ε, αυτό είναι δημιουργικό χάος. Ταχει αυτά η δημοκρατία. Αν έχεις
    δημοκρατία έχεις κι ελευθερία, ακόμα και τα μουσεία να κλέψουνε την χαρά τους εκφράζουνε οι
    άνθρωποι που έχουν πια δημοκρατία») επίσης λέει (ο Ράμσφελντ) για το ότι δεν θυμάται αν σε μια
    παλιά φωτογραφία του με τον Σαντάμ είχε πάει αυτοπροσώπως να του πουλήσει όπλα, λέει και για το
    ότι μέχρι να δει με τι ρυθμό σκοτώνονται οι τρομοκράτες και με τι ρυθμό δημιουργούνται δεν ξέρει αν
    νικάει ή όχι η Αμερική, για το ότι πιστεύει στην ελευθερία του λόγου ––πράγμα που το φωνάζει όταν
    κάποιος του φωνάζει διάφορα προσβλητικά μέχρι να τον απομακρύνουν οι φρουροί, κλπ. –– Μετά
    βλέπουμε μια φράση του Τσόμσκυ για μιά πιο πρακτική , πρόταση που και βέβαια, δεν ειπώθηκε στο
    πλαίσιο της πρότασης του Ράμσφελντ να γίνουν στατιστικές καταστροφής και δημιουργίας
    τρομοκρατών για να καταλάβει αν νικήσανε, μα αφ’ενός ταιριάζει αφ’ετέρου έχει και πλάκα να μπει
    εκεί. Λοιπόν: «Μιά πιο πρακτική πρόταση είναι να βοηθήσουμε να αλλάξει αρκετά ο τρόπος σκέψης
    της εδώ κοινωνίας, έτσι ώστε το τι πρέπει να γίνει τώρα να γίνεται θέμα συζήτησης». Είναι η καλύτερη
    φράση για εισαγωγή σε συζητήσεις ανάμεσα στο κοινό μετά από ένα έργο, σαν αυτές που γινόταν
    όταν μετά από την ταινία του Μάικλ Μούρ πριν από τις εκλογές ς που ξανα-ανέδειξαν τον Μπούς
    μερικοί φωναζαν «πριν γυρίσουμε σπίτια μας ας μείνουμε να συζήτησουμε κάπου π.χ. για το έργο και
    τις εκλογές κλπ» αλλά είναι καλή και σαν απάντηση στον Ράμσφελντ στο στυλ «αυτά που λέει
    κανονικά χρειάζονται ζουρλομανδύα, αλλά κάτσε να συζητήσουμε τίποτε σοβαρό για το πώς
    τουλαχιστον να μη καταντήσουν κι άλλοι σαν και αυτόν». Επίσης είναι η καλύτερη φράση για
    αποσπάσματα που κυρίως είναι γύρω από το θέμα της εκπαίδευσης. Συνεχίζουμε: Οι Κοζόλ και
    Φισμπεϊν λένε ότι η ακόμα κι αν τα παιδιά πρέπει να ετοιμάζονται για τον οικονομικό κόσμο, η
    εισβολή μερκαντιλιστικών αξιών στο σχολείο έχει σπάσει το ηθικό, ή και την ηθική, δασκάλων, που
    μερικές φορές χρειάζεται να γράφουν στον πίνακα ότι η αποστολή του σχολείου είναι να οξύνει την
    ανταγωνιστική κόψη της Αμερικής στην παγκόσμια αγορά. Απαντάει ο Μάρκ Τουαίν ότι αν θέλει
    κάποιος να κυβερνήσει πρέπει να απευθυνθεί στους ηλίθιους αφού είναι η πλειοψηφία και,
    διαπιστώνοντας την πηγή ηλιθιότητος, συνεχίζει λέγοντας ότι ποτέ δεν θα εμπιστευόταν την μόρφωσή
    του στο κράτος. Ο Αϊνσταϊν απαντάει ότι πρέπει να τολμάμε να παίρνουμε τις ιδέες μας στα σοβαρά
    γιατί αυτές είναι που θα μας διαμορφώσουν, και φοβούμενος ότι οι άλλοι μπορεί να νομίσουν ότι μόνο
    τις εκκεντρικές-επαναστατικές ιδέες φυσικής εννοεί και όχι και τις πεποιθήσεις μας προσθέτει ότι
    πρέπει πάντα να ακούμε την συνείδησή μας ακόμα κι όταν το κράτος μας επιτρέπει να μην την ακούμε,
    πράγμα που ο Μάρκ Τουαίν συμπληρώνει λέγοντας ότι την πατρίδα μας πρέπει πάντα να την αγαπάμε,
    αλλά την κυβέρνησή μόνο όταν την αξίζει την αγάπη μας, μετά ο Τσόμσκυ εξηγεί σε κάποιαν
    δημοσιογράφο που λέει ότι υπάρχει ηθική διαφορά ανάμεσα στο να σκοτώνεις όσο πιο πολλούς
    αμάχους μπορείς και στο να τους σκοτώνεις χωρίς να’χεις την πρόθεση. Της λέει ότι υπάρχει και κάτι
    χειρότερο από το να τους σκοτώνεις από πρόθεση: το να τους σκοτώνεις χωρίς πρόθεση απλώς διότι
    δεν τους θεωρείς άξιους ούτε καν να έχεις είτε αυτή είτε οποιαδήποτε άλλη πρόθεση γι’αυτούς, όπως
    όταν πατάμε μυρμήγκια ούτε καν σκεφτόμαστε ότι θα θέλαμε να τα πατήσουμε. Ο Μάμφορντ απαντά
    ότι αυτό που θα πει δεν είναι προφητεία αλλά περιγραφή πράγματος που ήδη συμβαίνει μπροστά στα
    μάτια μας και ρωτάει πόσο καιρό μπορεί να διαρκέσει η φυσική δομή μιάς προχωρημένης τεχνολογίας
    όταν τα ανθρώπινα θεμέλιά της καταρρέουν. Λέει ότι όλα αυτά συνέβησαν τόσο ξαφνικά που πολλοί
    δεν έχουν ακόμα καταλάβει ότι καν συνέβησαν. Καταλήγει στο «και όμως μέσα σε μια γενιά έφυγε το
    έδαφος, ανθρώπινοι θεσμοί και ηθικές πεποιθήσεις που για να επιτύχουν μιά μίνιμουμ
    αποτελεσματικότητα είχαν χρειαστεί χιλιάδες χρόνια, έχουν εξαφανιστεί μπροστά στα μάτια μας τόσο
    πλήρως που η επόμενη γενιά μόλις και μετά βίας θα μπορεί να πιστέψει ότι είχαν ποτέ υπάρξει».
    Επίσης αναφέρεται στην αφοσίωση εγκληματικών ιθυνόντων με παιδαριώδεις παροξυσμούς σε έναν
    πόλεμο που δεν μπορούν να ολοκληρώσουν, με οπλοβιομηχανίες που δεν μπορούν να ελέγξουν για
    σκοπούς που δεν μπορούν να επιτύχουν. Ο Τσόμσκυ αναφέρεται δια μακρών στο ότι η ακαδημαϊκή
    κοινότητα , συμπεριλαμβανομένων με καίριο τρόπο των φοιτητών, έχει πολύ περισσότερες ευκαιρίες
    να βοηθήσει στην βήμα-βήμα αλλαγή αυτής της κατάστασης των πραγμάτων , και ότι η ύπαρξη
    ευκαιρίας συνεπάγεται ύπαρξη ευθύνης––α! Ας πω επίσης ότι το μακροσκελές απόσπασμά του, που
    τώρα ας το προσπεράσω, είναι μέρος ακόμη μακροσκελέστερης συνέντευξης στην οποία θίγεται και
    το ζήτημα των διπλών κριτηρίων που τώρα λειτουργούν στο διεθνές δίκαιο , σε αντιπαραβολή με τον
    καιρό της δίκης της Νυρεμβέργης όπου αν ο συνήγορος κάποιου ναζί απεδείκνυε ότι κάποιος π.χ.
    Άγγλος στρατιωτικός είχε διαπράξει κάτι παρόμοιο με έναν ναζί, τότε ναι μεν δεν καταδικαζόταν και
    ο Άγγλος αλλά τουλάχιστον απαλασσόταν και ο ναζί–– Ο Σικελιανός θεωρεί ότι ο πόλεμος αυτός
    είναι τέτοιος που μπορεί να ξανακυλήσει την ιστορία στην άβυσσο του προ-οντολογικού και αυτό δεν
    επιτρέπει σε κανέναν την αποφυγή ανάληψης ευθύνης…καλά θα επανέλθουμε, τώρα ας το
    προσλάβουμε απλώς στο επίπεδο ότι οι σαρβάϊβορς μπορεί να’ναι μόνο οι παροιμιώδεις κατσαρίδες ή
    ούτε καν…Όλο και περισσότερο έρχεται πια στους ανθρώπους η σκέψη ότι το να οφείλονται οι
    πυρκαγιές των τελευταίων καλοκαιριών σε εμπρηστές είναι, συγκριτικά, το καλό νέο γιατί ίσως και να
    υπάρχει πλέον, και ήδη, και κακό νέο , το ότι οι θερμοκασίες που φτάνουμε τα καλοκαίρια άρχισαν
    αναντίστρεπτα την διαδικασία της ερημοποίησης με τον συνδυασμό πυρκαγιών σε δάση και των
    πλημμυρών που αυτές συνεπάγονται. Ο Λάζαρος Γακηλάζος είναι ένας αξιωματικός της
    πυροσβεστικής στην Ελλάδα που έγραψε σε μιά αριστερή εφημερίδα ένα γράμμα όπου μεταξύ άλλων
    του φράσεων, που παραθέτουμε σαν να μπήκε στον διάλογο στο βήμα συζήτησης που φανταζόμαστε,
    έλεγε και το εξής: «Αν θεωρήσουμε την γη σαν ένα ζωντανό οργανισμό και τους ανθρώπους σαν ένα
    ελάχιστο μέρος από τα κύτταρά του, τότε αντιλαμβανόμαστε με φρίκη ότι το καπιταλιστικό σύστημα
    μας έκανε κύτταρα καρκινικά που πριονίζουμε το κλαδί στο οποίο καθόμαστε. Οι εχέφρονες
    καταλαβαίνουν ότι ο πλανήτης νοσεί, ή γη είναι σοβαρά άρρωστη, την μιά καίγεται από πυρετό και
    την άλλη έχει ρίγη, την μια καιγόμαστε από πυρκαγιές και την άλλη πνιγόμαστε από πλημμύρες. Οι
    υπεύθυνοι κάθονται στα αίρ-κοντίσιον και λένε για ασυνείδητους εμπρηστές και για έγκαιρα
    κυβερνητικά μέτρα. Μαμά γή συγχώρεσέ μας , μακάρι να ζήσεις μετά απ’αυτή την άσχημη περιπέτεια
    της υγείας σου. Σου εύχομαι να πετύχει η χημειοθεραπεία σου κι ας μην είμαι τότε ζωντανός να δώ να
    ξαναφυτρώνουν τα μαλλιά σου και να καλύπτουν τις πληγές που ανοίξαμε στο σώμα σου…». Πρίν
    τελειώσουμε, και αυτό το «φόρουμ σκέψεων» με τον συνήθη του τρόπο, την φωτογραφία του γνωστού
    μπρούντζινου αγάλματος του ανθρώπου που σκέφτεται και με την και εδώ αρμόζουσα φράση για τις
    δανεικές σκέψεις, δανεική και αυτήν, δηλαδή ξανά την ατάκα «Θα πρέπει όλοι να προσπαθούμε να
    ζούμε με όσα διαθέτουμε ακόμα κι αν χρειάζεται να δανειζόμαστε για να το κατορθώνουμε», και πριν
    βάλουμε σαν τέλος και την συνήθη σύντομη φράση που βάζουμε κάθε φορά που να είναι και σαν
    επίλογος και σαν τίτλος του τι συζητήθηκε, εν προκειμένω δηλαδή την φράση του Μάμφορντ «αυτή
    την στιγμή η ανθρωπότητα βρίσκει τον εαυτό της σε αγώνα ταχύτητητας μεταξύ παγκόσμιας
    μόρφωσης και παγκόσμιας καταστροφής» , πριν πάμε λοιπόν σε αυτά ας δούμε πρώτα μιά παράγραφο
    του Μάμφορντ για το τέλος του 2ου παγκόσμιου πολέμου που την βάλαμε μετά τα λόγια του
    πυροσβέστη ––αν και μάλλον είναι προφανές το γιατί, θα πω και το γιατί την βάλαμε εκεί, αλλά ας
    την δούμε πρώτα––: «Είναι πιθανό ότι η πρόσφατη αναζωπύρωση της αναπαραγωγικής
    δραστηριότητας μπορεί να εξηγηθεί σαν βαθειά ενστικτώδης αντίδραση στον πρόωρο θάνατο
    εικοσάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη στον τελευταίο πόλεμο. Αλλά ακόμη πιο πιθανά,
    μπορεί να είναι η ασυνείδητη αντίδραση στην πιθανότητα ενός αφανιστικού ξεσπάσματος πυρηνικής
    γενοκτονίας σε πλανητική κλίμακα. Υπό αυτή την έννοια κάθε νέο μωρό είναι μιά τυφλή απελπισμένη
    ψήφος υπέρ της επιβίωσης: οι άνθρωποι βρίσκοντας ότι δεν μπορούν να κάνουν μιά αποτελεσματική
    πολιτική διαμαρτυρία ενάντια στην εξόντωση την κάνουν με μιά βιολογική πράξη. Σε χώρες χωρίς
    κρατική βοήθεια, νεαροί γονείς αποδέχονται μεγάλες στερήσεις αγαθών και σχόλης αντί να
    αποδεχθούν τη στέρηση ζωής παρατώντας σχέδια για παιδιά». Προφανώς αν το «πυρηνική
    γενοκτονία» αντικατασταθεί με το «οικολογική αυτοκτονία» δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα, ούτε
    αλλάζουν πολλά αν σε κάποιες χώρες με περιόδους αύξησης καταναλωτισμού μέσω πλαστικού
    χρήματος και αεριτζίδικων καρτο-δανείων, άνθρωποι κάνουν λιγότερα παιδιά γιατί δεν θέλουν να
    λείψει είτε από τους ίδιους είτε από τα παιδιά τους η ικανοποίηση κάποιας ψευτοανάγκης που
    διαφημίζεται σε κάποιο σήριαλ της τηλεόρασης ή στα διαλείμματά του. Σε χώρες με πραγματικά
    γενοκτονικές συνθήκες πείνας, αρρώστειας, βίας, οι άνθρωποι ακόμα κάνουν πολλά παιδιά έστω και
    με το σκεπτικό να τα δουν να γίνονται ανθρώπινες βόμβες κατά των δολοφόνων τους. Επίσης όμως,
    βάζουμε και εδώ αυτή τη φράση του Μάμφορντ, δηλαδή αφ’ενός δίπλα στην φράση του πυροσβέστη
    και αφ’ετέρου μέσα σε συμφραζόμενα που αφορούν την εκπαίδευση και την αυξημένη ευθύνη των
    φορέων της αλλά και την ελαττωμένη ανάληψη της ευθύνης αυτής, διότι θέλουμε να δείξουμε πόσο
    πιο όμοιος από έναν συνήθη ακαδημαϊστή είναι με έναν Μάμφορντ ένας πυροσβέστης, δηλαδή ένας
    άνθρωπος με κοινή λογική και με αυξημένη ευαισθησία και φιλότιμο , και πόσο πιο όμοιος απ’ότι με
    έναν συνήθη ακαδημαϊστή, είναι ένας μεγαστοχαστής σαν τον Μάμφορντ, με έναν απλό άνθρωπο που
    κάνει μιά δουλειά που εμπεριέχει ουσιαστική ευθύνη και προσφορά, όπως είναι η δουλειά του
    πυροσβέστη. Και επομένως, για τα θέματα περί των οποίων η διαύγεια χρειάζεται περισσότερη
    μόρφωση διότι πολλές παράμετροι παίζουν ρόλο πλέον, πόσο πιο άμεσο και απλό και αναγκαίο, αλλά
    και εφικτό, είναι εμείς οι παρουσιαστές να φέρνουμε τους τέτοιους ανθρώπους σε επαφή με την
    μόρφωση που μπορούν να τους προσφέρουν οι Μάμφορντ τώρα που υπάρχει ίντερνετ, φτηνά
    αντιγραφικά εργαλεία στα ΠιΣι κλπ. Ούτως ειπείν κι αυτό ένα ΝτισκΤζόκεϋ-λίκι είναι, απλώς αντί να
    σταχυολογούμε και να ανθολογούμε και να παίζουμε κομμάτια μουσικής με ενδιάμεσες δικές μας
    φράσεις που όλες τους να καταλήγουν στο «ακούστε κι αυτό», μπορούμε να σταχυολογούμε και να
    ανθολογούμε και να διαβάζουμε αποσπάσματα βιβλίων ή άρθρων με ενδιάμεσες δικές μας φράσεις
    που όλες τους επίσης να καταλήγουν στο «ακούστε κι αυτό», αν είμαστε στο ραδιόφωνο,ή στο
    «διαβάστε κι αυτό» αν τα παρουσιάζουμε σε σελίδες…
    Λοιπόν, ο πυροσβέστης Λάζαρος Γακηλάζος αποδεικνύει, ναι ή όχι; ότι ο «παππούς» δεν είναι
    εικονική πραγματικότητα; Ρώτησα, με η-μέϊλ, παρόμοια ερώτηση σε έναν Καστοριαδικό και μου
    απάντησε απλώς ότι ο «Ριζοσπάστης» που δημοσίευσε αυτό το γράμμα ανήκει σε ένα κόμμα που έχει
    ελάχιστες οικολογικές ευαισθησίες , εντάξει κι εγώ τοχω ακούσει πώς για να εφαρμοστεί η
    Μαρξιστική συνταγή ως έχει πρέπει να δημιουργηθεί προλεταριάτο εργατών άρα να υπάρχουν
    βιομηχανίες ακόμα κι αν ρυπαίνουν, αλλά το ότι γι’αυτό το λόγο πρέπει να κάνουμε την πάπια
    μπροστά σε όλες τις άλλες δυνατότητες που δείχνει η ύπαρξη ανθρώπων του ΚΚΕ που σκέφτονται σαν
    τον πυροσβέστη, μου φαίνεται δικό μας κόλλημα σε αντιΚΚΕ συνταγή, Καστοριαδική ή άλλης
    προέλευσης, τα υπόλοιπα που απάντησα (κι ακόμα δεν πήρα απάντηση στο η-μέϊλ μου) ας τα βάλω
    στο στόμα του παππού σε κάποιο σημείο (έχω αποδείξει όμως , ελπίζω, ότι με τους ελέγχους που κάνω
    δι’απευθύνσεων σε πραγματικά πρόσωπα, αυτά που τελικά γράφω δεν είναι φαντασιώσεις αλλά
    παραδείγματα (και επαρκή για να το ορίσουν επίσης) του πράγματος που ο «ουτοπιστής» Μπούμπερ
    θεωρούσε ως προερχόμενο από «φαντασίωση του πραγματικού» (βλ. συνέντευξή του στον Μωρίς
    Φρήντμαν στο βιβλίο “The Worlds of Existentialism” )
    Πριν γυρίσουμε σε αυτά που λέγαμε ας δούμε, ή ας ξαναδούμε, τον Μάμφορντ ανάμεσα στον
    Σικελιανό και τον , μεταξύ άλλων πραγμάτων, ποιητή, γλύπτη και ζωγράφο, Χαλίλ Γκιμπράν, αν μη τι
    άλλο για να φανταστούμε τον διάλογο, κι όχι την σύγκρουση, πολιτισμών και σαν διάλογο μεταξύ του
    Γκιμπράν (του «Ο προφήτης») και του Μπούμπερ (της έκφρασης «Βοηθοί του Θεού»

    “…Ενώπιον της απειλής να ξανακυλήσει η ιστορία στην άβυσσο του Άρρυθμου, του Άμορφου και του
    προ-οντολογικού, κανένας δεν μπορεί να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης. Εκείνοι οι ποιητές που
    νιώθουν γεννημένοι στον σφυγμό του σύμπαντος έχουν την πρόσθετη ευθύνη να κάνουν την Ποίηση
    να αναλάβει την δική της φοβερή ευθύνη να σπάσει την αιτιακή ντετερμινιστική αλληλουχία όσων
    συμβαίνουν, αφού πρώτα γνωρίσει την δική της μυστική καταγωγή στο άπειρο, την εσωτερική
    ελευθερία και τον βιολογικό Θεό βαθειά μέσα μας, και αφού από κεί αντλήσει δύναμη για να υψώσει
    ξανά τα παγκόσμια σύμβολα της κοσμικής συνέχειας του ανθρώπου με τους ομοίους του και με το
    σύμπαν, τα σύμβολα που είναι ικανά να σκορπίσουν τα ιστορικά του ψευδοπροβλήματα και να
    απαλλάξουν τον άνθρωπο απ’όλους τους αυθαίρετους μύθους της εποχής μας , επιστημονικούς,
    μηχανικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, τεχνητά καλλιτεχνικούς, κλπ κλπ. – οι οποίοι και μέσα από ένα
    όργιο τεράστιας βίας, έχουν μετατοπίσει τον άνθρωπο από το κέντρο του υπεύθυνα δημιουργικού
    εαυτού του όπου βρίσκεται η πηγή της ελευθερίας του και έχουν οδηγήσει στον διαμελισμό του
    ερωτικού πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας του κόσμου και έχουν αποσυνθέσει την κοινωνία σε
    σωρούς ατάφων πτωμάτων–και να τον τοποθετήσουν ξανά στο κέντρο της Ζωής και της διάρκειας από
    το οποίο ο κόσμος, που βρίσκεται στο κέντρο της συνείδησής μας και όχι στην περιφέρεια, θα ρίξει
    τοίχους και θα ανοίξει ορίζοντες, όχι ολότελα φανταστικούς, που περιμένουν από τότε που υπήρξε ο
    χρόνος, να παραταχθούν προοπτικά ενώπιόν μας”
    “…Γιά όσους πετάξαμε τον μύθο της μηχανής η επόμενη κίνηση είναι δική μας: Διότι οι πόρτες της
    τεχνοκρατικής μας φυλακής θ’ανοίξουν αυτόματα παρά τους αρχαίους και σκουριασμένους
    μεντεσέδες τους, μόλις αποφασίσουμε να βγούμε…Η μόνη εναλλακτκή λύση του σύγχρονου
    ανθρώπου είναι το να ξανα-αναδυθεί στο φώς και να έχει το θάρρος όχι να διαφύγει στη σελήνη αλλά
    να ξαναγυρίσει στο δικό του ανθρώπινο κέντρο και να κυριαρχήσει πάνω στους πολεμοχαρείς
    ψυχαναγκασμούς και παραλογισμούς που μοιράζεται με τους ηγέτες του και τους μέντορές του.
    Πρέπει όχι μόνο να ξεμάθει την τέχνη του πολέμου αλλά και να αποκτήσει και να κάνει κτήμα του,
    όσο ποτέ μέχρι τώρα, τις τέχνες της ζωής… Ξέρουμε τώρα , όπως ποτέ στο παρελθόν, οτι οι
    δυνατότητες της ζωής που δεν έχουν αποκαλυφθεί φτάνουν πολύ πέρα απο τα περήφανα αλγεβρικά
    λογιστικά της σύγχρονης επιστήμης και οτι οι υποσχέσεις των δυνατοτήτων αυτών για τις μελλοντικές
    μεταμορφώσεις του ανθρώπου είναι τόσο γοητευτικές όσο και ανεξάντλητες… Ο άνθρωπος μεγαλώνει
    κατ’εικόνα των θεών του, και μέχρι το μέτρο που αυτοί του έχουν θέσει.Το μίγμα θεότητος, ισχύος,
    και προσωπικότητος που έφερε την αρχαία πόλη στην ύπαρξη πρέπει να ξαναζυγιστεί εκ νέου μέσω
    της ιδεολογίας και της κουλτούρας του δικού μας καιρού, και να ξαναχυθεί σε φρέσκα
    αστικά,ευρύτερα τοπικά, και πλανητικά καλούπια. Για να νικήσουμε τις άψυχες δυνάμεις που τώρα
    απειλούν τον πολιτισμό εκ των έσω, πρέπει να υπερβούμε τις αρχικές διαψεύσεις και αρνήσεις που
    έχουν ακολουθήσει την πόλη σ’όλη της την ιστορία. Αλλιώς οι στείροι θεοί της ισχύος, χωρίς
    χαλινάρια απο οργανικά όρια ή απο ανθρώπινους σκοπούς, θα ξαναδημιουργήσουν τον άνθρωπο κατά
    την άνευ προσώπου εικόνα τους και θα φέρουν την ιστορία σε τέρμα”
    “Εμείς οι πλάνητες, καμία μέρα δεν την αρχίζουμε εκεί που τελειώσαμε μιάν άλλη μέρα, και καμιά
    ανατολή δεν μας βρίσκει εκεί που μας άφησε η δύση. Ακόμα κι όταν η γή κοιμάται εμείς ταξιδεύουμε.
    Είμαστε οι σπόροι του επίμονου φυτού. Αν όσα σας είπα ήταν αλήθεια τότε θα σας την πεί και μιά πιο
    καθαρή φωνή με λέξεις πιο γνώριμες στις σκέψεις σας”

    Ο διάλογος των πολιτισμών τον καιρό των
    Ανθρώπινων Ασπίδων
    Σήμερα κλαίω για την χώρα μου …
    Γερουσιαστής ΗΠΑ Ρόμπερρ Μπερντ
    Ομιλία από το βήμα της Γερουσίας των ΗΠΑ
    Μετάφραση αμέσως μετα
    http://www.informationclearinghouse.info/article19577.htm

    Khalil Gibran
    to “his friends and road-fellows”in 1933
    Μετάφραση αμέσως μετα
    Pity the nation that is full of beliefs and empty of religion.
    Pity the nation that wears a cloth it does not weave,
    eats a bread it does not harvest,
    and drinks a wine that flows not from its own wine-press.
    Pity the nation that acclaims the bully as hero,
    and that deems the glittering conqueror bountiful.
    Pity a nation that despises a passion in its dream, yet submits in its awakening.
    Pity the nation that raises not its voice save when it walks in a funeral,
    boasts not except among its ruins,
    and will rebel not save when its neck is laid between the sword and the block.
    Pity the nation whose statesman is a fox,
    whose philosopher is a juggler,
    and whose art is the art of patching and mimicking.
    Pity the nation that welcomes its new ruler with trumpeting,
    and farewells him with hooting, only to welcome another with trumpeting again.
    Pity the nation whose sages are dumb with years
    and whose strong men are yet in the cradle.
    Pity the nation divided into fragments, each fragment deeming itself a nation.

    Να λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο
    πίστη κι άδειο από θρησκεία.
    Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο
    που δεν το έχει υφάνει, που τρώει ψωμί που
    δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν
    έχει τρέξει από το πατητήρι του.
    Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο
    άνθρωπο ήρωα, και βλέπει το λαμπροφορεμένο
    κατακτητή γενναιόδωρο.
    Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το
    πάθος στ’ όνειρό του, κι ωστόσο γίνεται
    σκλάβος του στον ξύπνιο του.
    Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη
    φωνή του παρά μόνο σα βρίσκεται σε κηδεία,
    δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σα βρίσκεται
    μέσα στ’ αρχαία μνημεία του, και δεν ξεσηκώνεται
    παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται
    ανάμεσα στο σπαθί και στην πέτρα.
    Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης
    του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του
    ταχυδακτυλουργός, και η τέχνη του,
    τέχνη μπαλώματος και μιμικής.
    Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον
    καινούργιο κυβερνήτη του με σαλπίσματα και
    τον αποχαιρετά με γιουχαΐσματα, για να καλωσορίσει
    και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα.
    Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του
    είναι βουβοί από τα χρόνια και που οι δυνατοί
    του άντρες ακόμα στην κούνια.
    Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο
    σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί
    τον εαυτό του ένα έθνος
    ΥΓ: Μετά την κρίση αυτό το κείμενο κυκλοφορούσε για καιρό σαν αυτοκριτική της Ελλάδας με
    τίτλους σαν «Για μας ήταν προφήτης ο Γκιμπράν»

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *